Maar ik wilde het nu niet hieroofer hebben, ik wil nu dichter bij Jc komen,
met Cruijff en Johan (door Jan Cees Butter en Ferenc van der Vlies geschreven).
Ik heb de film "en un momento dado" gezien en Johan Cruijff zien spelen; eigenlijk deed het me weinig omdat ik hem pas voor het eerst zag spelen op tv toen ik 15/16 jaar oud was (1980 en verder) en toen al wist dat ik nooit een (goed) voetballer zou worden. Ook daarom matige interesse voor voetbal(lers).
Jc: "Ik wil alleen nog maar in harmonie leven. In harmonie en met mensen die het hart op de juiste plaats hebben." Hij bracht het als een wijsheid, overgehouden aan zijn soms turbulente leven.
Het gaat niet om de buitenkant van een mens, maar juist het binnenste. Het gaat om echtheid, puurheid. Cruijff gaf voortdurend energie met zijn aanwezigheid.
Cruijff was altijd een fan van Italiaanse (voetbal)schoenen omdat die als een handschoen om je voet zaten, mooie ronde noppen, niet pinnen. Je zag zijn ogen fonkelen, zeker als het ging over klassieke zwarte Italiaanse voetbalschoenen. Het boek gaat over de vriendschappelijke en zakelijke relatie tussen de ondernemer van "quick" schoenen en zo meer en Jc.
Cruijff reed voorop in zijn audi a6, nadat hij gezegd had "volg mij maar". Vanuit het olympisch stadion naar de Waldeck Pyrmontlaan, een statige laan in Amsterdam Zuid. In de lift van het luxe appartementencomplex viel zijn fitheid op: de zongebruinde gloed op zijn voorhoofd, zijn kracht, vitaliteit en vooral zijn sprekende ogen. De inrichting van zijn huis elegant met klassiek design en kunst met cederhouten wandbekleding en een chique parijs aandoende lift. Eèn muur speciaal voor de tekeningen van de kleinkinderen, opvallend genoeg niets dat herinnerde aan de imposante voetbalcarrière van Jc. Meest in het oog sprong de ruime tv-kamer, waar Cruijff de hele dag voetbal zat te kijken, zo vertelde hij.
In de woonkamer zat Danny, de vrouw van Johan Cruijff. Zij presenteerde zich als een statige vrouw, gekleed in een mooie, stijlvolle jurk met daaronder schoenen van Prada. De rolverdeling, althans
binnenshuis, was duidelijk. Er zijn mensen die beweren dat er één iemand machtiger was dan Cruijff: Danny. Dat Cruijff alles deed wat zijn vrouw hem opdroeg en dat hij alle bevelen van zijn vrouw opvolgde. Dat is een misvatting. Cruijff luisterde naar Danny, niet uit nederigheid, maar uit pure liefde. Danny wilde haar man beschermen tegen de wereld, die voortdurend iets van hem wilde, terwijl Cruijff te makkelijk 'ja' zei.
In de jaren die na deze kennismaking zouden volgen, spotte Danny soms op milde wijze met het beeld dat veel mensen hadden van Cruijff -het beeld van een genie, van een onnavolgbare taalvirtuoos- of met de buitenaardse kwaliteiten die anderen hem soms toedichtten. Danny stak er vaak de draak mee. Dan zei ze gekscherend: "O ja, daar hebben we meneer Cruijff weer." Of: "Jongens, horen jullie dat ? Meneer Cruijff heeft dit keer géén gelijk." Ook zei ze een keer op de berg in Barcelona waar ze woonden: "Dan kun je wel meneer Cruijff heten, maar een stofzuiger kan ie nog niet eens vast houden." Waarop Johan ietwat verongelijkt reageerde: "Nou, ik wilde dus gaan stofzuigen, maar hij deed het dus niet. Dus toen ben ik er maar mee gestopt." Johan kon het hebben als ze met hem dolde. Hij lachte wat en haalde zijn schouders op. Naar de aanwezigen trok hij zijn wenkbrauwen op, alsof hij wilde zeggen: laat maar kletsen. Maar intussen twinkelden zijn ogen.
Van het Nederlands elftal dat in 1974 de WK-finale speelde, bleven er maar twee spelers hun hele leven bij dezelfde vrouw: Wim Jansen en Johan Cruijff. Cruijff en Danny waren gemaakt voor elkaar, een droomkoppel. Soms, bij een onverwacht bezoek thuis in Barcelona, zag ik hoe gelukkig ze met elkaar waren, hoe ze samen lunchten met een gebraden kippetje en een glas rode wijn. "Bloedgezellig", zei Cruijff er dan genietend bij.
1977, Schiphol Danny Maria Cruijff Coster
Johan Cruyff outwitted football
Eenmaal in Barcelona gaat het snel. Luchthaven uit, taxi in en op naar Bonanova (: blije boodschap),
een chique wijk in Barcelona. Alleen de happy few kunnen zich hier een huis permitteren. De woningen zijn er schitterend. De taxichauffeur hoeft geen adres, alleen de naam Cruijff is voldoende. Elke taxichauffeur in Barcelona weet waar Johan Cruijff woont (2006 het jaar waarin dit speelt). De taxichauffeur, een man die iets jonger moet zijn dan Cruijff, heeft met trots zijn auto in gang gezet. Ja, hij is fan, dankbaar voor wat Cruijff heeft betekend voor Catalonië (onafhankelijk van Spanje en vooral het Madrid van Franco, dat Jc zijn zoon Jordi noemde was een daad van verzet) en FC Barcelona, en vooral dankbaar dat hij hem ooit heeft zien spelen in Camp Nou.
Maar dan, in een split second, lijkt dat glorierijke moment even ver weg. Ik klap met mijn gezicht tegen de hoofdsteun voor me, mijn tas valt van de achterbank en als ik weer overeind krabbel zie ik dat de taxi chauffeur de deur open slaat en driftig naar buiten beent. "Señor Cruyff, hoor ik, Señor Cruyff !" Daar staat Johan, we zijn er.
Terwijl de taxichauffeur op straat nog maar eens zijn handen vol ongeloof voor zijn gezicht slaat, laat Johan Cruijff zijn hond uit. "Hee, ben jij het ?", zegt Cruijff als hij me ziet. "Die taxi hoef je niet te betalen, hoor," knipoogt hij. "Is al geregeld." Een handdruk van Cruijff is onbetaalbaar.
Het huis oogt warm en gezellig, Ralph Lauren-achtig, ondanks het vele wit. "Wit kalmeert," legde Danny ooit uit. En opnieuw geen spoor van de oud-voetballer in huis. Op de eettafel de twee dagbladen waarmee Cruijff nauwe banden onderhoudt, de telegraaf en el periodico.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten