Is de afstotende kracht als je magneten omdraait even sterk als de aantrekkende kracht .. plus het vreemde gevoeld dat magneten in de aantrekking nooit precies op elkaar nauw aansluitend aantrekken maar aan het einde voor meer dan 20% scheef aan elkaar zitten .. dit is de vraag,
komt voort uit : En denk en weet bijna meer dan 56% zeker dat het door het versnellen van het licht in het duister dark energy = dark matter = (anti) zwaartekracht net zoals twee magneten )( .......... )( bij omkeren even sterk afkeren als aantrekken ? .. dat het daardoor lijkt op uitdijen waar je op 5000 triljard lichtjaar van de aarde of oneindig lichtjaar van planeet aarde op een soortgelijke planeet aarde als mens precies hetzelfde ziet in andere constellaties
Kort antwoord:
1) Aantrekken vs. afstoten (magneten)
Ja — in principe even sterk.
Voor twee magneten geldt: de kracht hangt af van afstand en oriëntatie, niet van “aantrekken vs. afstoten”. Noord-zuid trekt net zo sterk als noord-noord afstoot bij gelijke afstand en uitlijning (symmetrisch volgens de wetten van elektromagnetisme).
2) Waarom ze vaak “scheef” eindigen bij aantrekking
Dat is geen mysterie maar stabiliteit:
Magneten draaien zó dat hun veldlijnen het best aansluiten (laagste energie).
Kleine imperfecties + randvelden → ze vinden een iets scheve, stabielere stand.
Perfect recht kan instabiel zijn; een mini-verdraaiing wordt dan versterkt.
3) Link met zwaartekracht / dark energy
Die vergelijking gaat niet op:
Magnetisme heeft + en − polen (aantrekking én afstoting).
Zwaartekracht (zoals we die kennen) is alleen aantrekkend.
Dark Energy gedraagt zich effectief afstotend op kosmische schaal, maar is geen “omgekeerde magneetkracht” en niet hetzelfde als Dark Matter.
Kortste kern:
magneten: symmetrisch aantrekken/afstoten;
scheef hangen: energieminimum;
heelal: andere fysica — geen simpel magneet-analogie.
TWIJFEL TWIJFEL TWIJFEL over de juistheid dark matter - energy = zwaartekracht en anti zwaartekracht .. yin yang .. afstoten magneten aantrekken van magneten .. batterijen plus min ..
Zijn kersen gezond ? Wat zijn de 10 meest gezonde fruit soorten ? Voor mij 1 gele kiwi 2 ananas 3 aardbei 4 aardbei 5 blauwe bessen
Ja, kersen zijn gezond. Vooral donkere kersen bevatten relatief veel antioxidanten (anthocyanen), vitamine C, kalium en vezels. Sommige onderzoeken wijzen erop dat kersen ook iets kunnen helpen bij ontstekingen, spierherstel en zelfs slaap (door kleine hoeveelheden melatonine). Alleen: veel kersen eten = ook vrij veel fruitsuiker en soms buikklachten.
Er bestaat niet echt één objectieve “top 10”, maar voedingsdeskundigen noemen vaak deze fruitsoorten als bijzonder gezond:
- Blauwe bessen
- Kiwi (groene én gele)
- Aardbeien
- Granaatappel
- Sinaasappel/citrusfruit
- Appels
- Kersen
- Bramen/frambozen
- Avocado (technisch fruit)
- Ananas
Jouw lijst is eigenlijk best sterk. Vooral gele kiwi, blauwe bessen en aardbeien scoren zeer hoog qua vitamines en antioxidanten.
Visueel ongeveer:
Gele kiwi is opvallend goed door:
- extreem veel vitamine C,
- goed verteerbaar,
- relatief weinig calorieën,
- vaak zachter voor maag en darmen dan citrus.
Blauwe bessen worden vaak bijna “nummer 1” genoemd vanwege antioxidanten en mogelijk gunstige effecten op hart en hersenen.
Hoe is “het kaste stelsel” in India ontstaan ? Heeft dat ook te maken met Britse kolonisatie of was dat voor de Britten er ook al, het kaste stelsel ? Graag kort
Het kastestelsel in India bestond al lang vóór de Britse kolonisatie. De oudste wortels liggen waarschijnlijk meer dan 2500 jaar terug, deels verbonden aan oude hindoeïstische ideeën over beroep, afkomst, rituele “reinheid” en sociale orde. Er ontstonden grote groepen (varna’s) zoals priesters, krijgers, handelaren en arbeiders, met daarnaast duizenden lokale subgroepen (jati’s).
De Britten hebben het systeem niet bedacht, maar wél versterkt en verstijfd door mensen officieel in kasten in te delen bij volkstellingen, administratie en bestuur. Daardoor werd iets dat vroeger soms flexibeler was, veel strakker vastgelegd.
Sinds de onafhankelijkheid van India is discriminatie op basis van kaste officieel verboden, maar sociaal en economisch werkt het systeem op sommige plekken nog steeds door.
Naar de oorsprong
■ Ze waren van alle VPRO-humoristen het meest toonaangevend: 35 jaar maakten Kees van Kooten en Wim de Bie samen programma’s; eerst voor de radio en vanaf 1966 ook voor de televisie. Dus wat was er nou mooier om met die twee mannen terug te blikken op hun monumentale oeuvre in een documentaire? ‘Wat er mooier is dan een documentaire over ons?’, reageerde Van Kooten, toen ik mijn plan aan hem voorlegde. ‘Helemaal géén documentaire over ons!’ Want daar voelden ze allebei niks voor. ‘We zijn altijd allergisch geweest voor kijkjes in de keuken,’ viel De Bie hem bij. Bovendien, wie zat er nog op een programma over hen te wachten? ‘Geloof me nou,’ zei De Bie, ‘niemand kent ons nog.’ Uiteindelijk duurde het zeven jaar voordat ze toch ‘ja’ zeiden.
Het eerste wat me tijdens het maakproces opviel was de ongekende hoffelijkheid waarmee de twee mannen elkaar bejegenden. Wanneer de één een idee opperde dat de ander niet bekoorde, werd er nooit gezegd: ‘Dat lijkt me niks’, maar: ‘Leuk idee. Maar misschien is het nóg leuker als we het zo doen…’ Het duurde even voordat ik die fluwelen omgangsvormen enigszins leerde lezen. In het begin van de opnameperiode opperde ik in mijn enthousiasme soms een idee, waarna de mannen reageerden met: ‘Kán… kán’. Pas gaandeweg begreep ik dat ‘Kán… kán’ Koot en Bie-taal was voor: ‘Ab-so-luut nóóit doen!’. Sowieso was een idee in hun ogen zelden direct uitvoerbaar. Want dan gold toch altijd het motto: ‘Aardig plan. Laten we het nu eerst verder schoondenken’.
De opnames voor het drieluik besloegen uiteindelijk ongeveer een jaar. Het werd een van de mooiste jaren uit mijn werkleven. Ik denk nog weleens aan die goudomrande septembermiddag waarop we langs hun oude school in Den Haag zouden gaan, de plek waar ze elkaar ooit als tieners hadden ontmoet. Voor de deur van dat Daltoncollege zou ik ze interviewen. Toen diezelfde deur op een kier bleek te staan, besloten de mannen om dan ook maar even naar binnen te glippen. Daar liepen ze samen, door het decor van vroeger, door de gangen van hun jeugd. Totdat ze stil bleven staan bij een rij kapstokken. Dat was exact de plek waar Van Kooten zijn kompaan ergens in de jaren 50 voor het eerst door diezelfde gang langs had zien lopen, terwijl De Bie ondertussen met een klasgenoot een zelfbedacht toneelstukje opvoerde. ‘Nou, u ziet hier duidelijk hoe de architect met de lichtinval heeft gespeeld.’ De jonge Van Kooten sloeg het ademloos gade. Zo kon je dus blijkbaar spelen met de werkelijkheid. Daar, bij die kapstok, sloeg de vonk over die hun levenslange verbondenheid zou bepalen. ‘Weet je nog, Wim?’ De Bie knikte, dromerig. Vervolgens speelden ze de scène na, meer dan een halve eeuw na dato; twee zeventigers die weer even jongens werden. Jongens, die toen nog niet konden weten dat ze later een hele natie zouden raken met hun humor, en hun ongeëvenaarde vermogen om de alledaagse werkelijkheid een kwartslag te draaien.
Eigenlijk zou er bij die kapstok een bordje moeten hangen: ‘Hier werd ooit de kiem gelegd voor een groots en onvergetelijk Verbond’.
———————-///————////.
Met als titel Kijk zelf niet zo boos. Veel vrouwen zullen die uitspraak herkennen. (Grijnzend) Ja. Maar helaas is-ie nog steeds actueel. Mijn opa, die dominee was, schreef ooit het boek Adam eerst . Daarin gaf hij aan waarom het niet wenselijk was dat vrouwen zijn ambt zouden bekleden. Hij zag dat oprecht als een bedreiging van de maatschappij. De rolverdeling binnen de gereformeerde kerk was heel duidelijk: vrouwen mochten geen ouderling of dominee worden, maar wel in de crèchecommissie plaatsnemen of koffie schenken. Pas in 1965 werden vrouwen in Nederland handelsbekwaam. Dat betekende dat mijn oma geen fiets mocht kopen zonder handtekening van haar man. Mijn moeder was verpleegkundige, maar moest stoppen met haar werk als leidinggevende in een ziekenhuis toen ze trouwde; de directie vond dat die functie niet paste bij een gehuwde vrouw. Toen ik ging werken, dacht ik: gelukkig, nu wordt alles beter. Maar dat bleek helemaal niet zo te zijn. Tot nu toe zijn al mijn hoofdredacteuren mannen geweest. Ik heb dus nog nooit een functioneringsgesprek gehad met een vrouw. Ik – en vele vrouwelijke collega’s met mij -– hebben te maken gehad met zwangerschapsdiscriminatie. En nu klopt de manosphere weer op de deur. Als volwassene heb ik helaas nooit met mijn opa over zijn denkbeelden kunnen sparren. Maar ik vind het wel leuk om nu, twee generaties verder, een antwoord te schrijven.
In je eerste boek gaf je het woord juist aan de mannen, omdat je vindt dat ook zij moeten emanciperen. Zeker, de man moet bevrijd worden van het idee dat ze vooral geld moeten verdienen en niet mogen praten over hun problemen. Mannen plegen twee keer zo vaak zelfmoord als vrouwen, hè, dat is niet voor niks. Aan de andere kant: veertig procent van de vrouwen krijgt nog altijd te maken met zwangerschapsdiscriminatie en daar zit geen verbetering in. Beide kanten vind ik eindeloos fascinerend. Maar mannen hebben misschien meer handvatten nodig om te zien wat de weg voorwaarts is.
Zelf sta ik er harder in, zo van: stop eens met dat gekerm en dóé wat. Bij jou proef ik – en dat is uiteraard constructiever – meer vriendelijke bereidwilligheid ze de juiste kant op te wijzen.Ja, zo voel ik dat, want ik vind mannen vooral ook heel leuk. Maar mensen in conservatievere kringen vinden me toch al best star en extreem. Bizar, want het enige waar ik voor pleit is gelijkwaardigheid. En dat doe ik ook nog liefdevol en met humor.
Jouw quote ‘Adem in door je neus, adem uit door je vagina’: hoort dat daar ook bij? (Schaterend) Die heb ik geleend van mijn zus! Ze fluisterde me in onze tienertijd dat zinnetje altijd toe als er iets spannends was, of als we ergens geen zin in hadden. Laatst hadden we het er nog over, maar we hebben geen idee meer hoe ze daar ooit op is gekomen. Het zorgt in ieder geval nog steeds voor een lach. Ik wilde ’m graag als titel voor mijn nieuwe boek, maar mijn uitgever vond er net iets te veel van.
Het is wel een flinke stap voorwaarts voor iemand die zich vroeger voor veel dingen schaamde.
Als kind keek ik vaak anders naar dingen dan anderen. Daar sprak ik moeilijk over. Ik ben opgegroeid binnen de gereformeerde kerk en dat betekent dat je van jongs af aan al meekrijgt dat je in zonde leeft. Een heel ingewikkeld gegeven, want daarmee zeg je dus eigenlijk dat je het als mens nooit goed kunt doen. Dat roept schaamte op. Daarnaast vond ik het lastig om mijn grenzen aan te geven. Zo heb ik in het verleden een aantal relaties veel te laat uitgemaakt omdat ik het anders zielig vond. Idioot natuurlijk, maar ik was erg bezig met hoe anderen zich voelden. Die burn-out heeft me wat dat betreft een zet gegeven. Ik moest die grenzen gaan stellen. Daar ben ik vervolgens misschien een beetje in doorgeschoten, maar lekker is het wel.
En de kerk? Ik heb me rond mijn twintigste laten uitschrijven. Het hoort niet bij mij.
Leven je ouders nog? Ja.
Wat vinden ze ervan dat je zo open bent? Dat vinden ze wel tof, vooral mijn moeder. Dat geëmancipeerde heb ik van haar. Ze moest dan wel stoppen met werken en had vier kinderen om groot te brengen, maar thuis was ze gelijkwaardig aan mijn vader en ze had lak aan regels.
Jouw man Donatello heeft ook een journalistieke achtergrond en is een expert in debatteren. Discussiëren jullie veel? Best wel, en stevig ook. We kunnen het ontzettend met elkaar oneens zijn, zowel op politiek als maatschappelijk vlak. Ook over wijn, trouwens. Mijn favoriete wijn vindt hij niks en waar hij mee aankomt vind ik te zuur. Hij meent dat ik dus geen smaak heb. Laatst hebben we zelfs ChatGPT erbij gepakt. Wat blijkt? Dat ligt aan je smaakpapillen. Die verschillen per persoon en dus proef je andere dingen. Nou ja, daar besteden wij dan tijd aan.
Roep je weleens dat hij zit te mansplainen? Ja, maar die term is bij ons thuis nu gevetood. Ik mag ook niet meer weglopen of als daad van verzet in de auto gaan zitten, hahaha. Nee joh, weet je wat het is: na al die eerdere toegeeflijkheid van mij is het leuk om de ander te proberen begrijpen – en soms overtuigen. We nemen in ieder geval de moeite om elkaars standpunten te begrijpen. Soms vermoeiend, maar ook leerzaam. Eigenlijk een soort talkshow dus.
Talkshow, deze week met Roos Moggré.
Wij hebben dat boek van Machiavelli nooit uit gekregen en vinden het onleesbaar .. stond wel 40 jaar in de boekenkast, de vorst van machiavelli.. en nu we het onderstaande lezen moeten we er niets van hebben, grondlegger van hitler en zo voorts
Spierballen taal
Internationaal recht, verdragen, diplomatie? Welnee, wat je óók kunt doen om je zin te krijgen is de Venezolaanse president ontvoeren en dreigen een hele beschaving in één nacht van de kaart te vegen. Dat het recht van de sterkste geldt, is niet nieuw. De Griekse generaal Thucydides beweerde in onschuldiger tijden al dat ‘recht’ uiteindelijk afhankelijk is van wie het hardste kan schreeuwen – de ‘sterken’ pakken de ruimte die ze hebben, de ‘zwakken’ gaan gebukt onder wat hen wordt opgelegd. Daar lijkt vandaag de dag nog niet veel aan veranderd te zijn.
Ook Niccolò Machiavelli (1469) was een uitstekende pleitbezorger van deze vorm van politiek. Zijn beroemde boek Il Principe bevat hoofdstuktitels als ‘Over de wreedheid en barmhartigheid, en over de vraag of men beter bemind dan gevreesd kan worden of omgekeerd’. Zijn uitspraak ‘het doel heiligt de middelen’ is tot op de dag van vandaag wijdverbreid. Wat Machiavelli betrof moest de politiek vooral maling hebben aan de kerk en diens boodschap van barmhartigheid. Machthebbers hoeven zich helemaal niet aan moraal te houden als het gaat om behoud van controle; dat doet er hoegenaamd niet toe wanneer staatsbelang op het spel staat.
In zeven podcast-afleveringen van OVT (Onvoltooid Verleden Tijd ) komen onder anderen journalist Thomas Muntz, ideeënhistoricus Arthur Weststeijn en historici Hanco Jürgens en Tinneke Beeckman aan het woord. Allemaal zijn ze het eens over één ding: we hebben de beste bedoelingen als het gaat paal en perk te stellen aan het recht van de sterkste, maar dat gaat helaas gepaard met opvallend weinig succes. Het principe wordt ook wel omschreven als een politieke wetmatigheid die draait om rivaliteit in plaats van samenwerking. Dat is niet eens omdat mensen niets leren van de geschiedenis, maar omdat macht zichzelf voortdurend opnieuw organiseert. Hanco Jürgens citeert grondlegger van het internationaal recht Hugo de Groot met zijn beroemde zin uit 1625: ‘Ubi judicia deficiunt, incipit bellum,’ oftewel: waar de rechters en rechtspraak tekortschieten, begint geweld.
Hoewel we dus allemaal eigenlijk stiekem beter weten, presenteert de westerse wereld van vandaag zichzelf nog altijd hardnekkig als een systeem van verdragen, mensenrechten en internationale samenwerking. Maar onder dat dunne diplomatieke vernisje blijft militaire, economische en geopolitieke spierballentaal doorslaggevend. Nog geen maand geleden dreigde president Donald Trump ‘een hele beschaving in een nacht van de kaart af te vegen’, waarna spoedig onderhandeld werd over passende oplossingen. Waarmee we maar willen zeggen dat internationale regels eigenlijk alleen functioneren als de grootmachten hun eigen voordeel zien in die stabiliteit.
Onder leiding van Stek en Kijne dissen de gasten van OVT smakelijke voorbeelden op. Historicus Hanco Jürgens vertelt hoe de ‘IJzeren Kanselier’ Otto von Bismarck, minister-president van Pruisen, met drie oorlogen the balance of power bereikte; het huidige Duitsland. Het volk verlangde naar rust. Von Bismarck zag zijn kans schoon en willigde deze ‘wens van het volk’ in middels keiharde machtspolitiek en de annexatie van een fiks aantal deelstaten. Als hardcore realpolitiker schreef voormalig minister van Buitenlandse Zaken Henry Kissinger zijn proefschrift over Von Bismarck. Thomas Muntz zet deze pragmatische houding van Kissinger uiteen: nationale belangen en stabiliteit hebben prioriteit boven morele waarden. Herinner je je Only America First nog?
De podcast OVT zou in die zin net zo goed Onvoltooid Tegenwoordige Tijd kunnen heten. Er is al die tijd namelijk niet veel veranderd: Machiavelli had gelijk. En zo ongelijk, moord op de vrije gelijkwaardige sociaal solidaire humane vrede-, natuur- lievende mens. Door het lll bbb ss pvvd66cda mammonkanker slaafse hiërarchische bureaucratische vain void deadly greedy krengetje.
OVT zondag, NPO Radio 1, 10.00
Programma over de actualiteit van de geschiedenis.
recht van de sterkste te beluisteren via de podcastapp
Geschiedenisserie met Laura Stek en Chris Kijne.
Het is dus veel en veel ernstiger dan dit alles verdoezelende stukje >> de vvd is DE nsb fascistische stiekeme achterbakse liegende laffe bange bezitterige parasitaire verwaande verrotte doodse dode lijke mammonkanker slaafse ouwe manweive krengen partij 🧟♀️🧟♂️🤮🤮🧟♂️🧟♀️🪓🪓🩸🩸☠️☠️ .. HET VAIN VOID DEADLY GREEDY MAMMON TABAK ALCOHOL OLIE GAS KOLEN (LUBBERSS' cda) LIEGEN over 2 KERNENERGIE CENTRALES DUURSTE EN 1000en jaren GEVAARLIJKSTE KERNAFVAL WAPENS GIFGAS handel door mammonkanker krrreng fritsje bolkestein en crimi neelie smit kroes POLITIE PIGSS SS ALLES VOOR GELD EN HEBZUCHT VAN HET HEBBERIGE POTVERTERENDE VERWAANDE VERROTTE DOODSE RECHTSE OUWE manWIJF KWAAD SINDS DE OPRICHTING .. evil are those who let this kind of evil mammon greed gläubig dumm blind happen and much worse, collaborate with this destructive humiliating inhuman animal kind unfriendly lie, Albert Einstein & verschrijvers
Mark Boumans van de Vereniging van Nederlandse Gemeenten, tevens burgemeester van Doetinchem en VVD’er, haalt uit naar prominent partijgenoot Ruben Brekelmans. Die had gezegd, als reactie op gewelddadige anti-azc-protesten, dat gemeenten zelf moeten weten of ze asielzoekers willen. Een ‘gevaarlijke uitspraak,’ stelt Boumans. ‘Het is de fractievoorzitter van een grote landelijke politieke beweging. (…) Het is belangrijk dat alle Haagse politici zeggen dat de wet geldt. Anders is het einde zoek.’
Johan Vollenbroek dwingt overheden via de rechter om zich aan milieuwetten te houden. Veel boeren zien in hem een tegenstander. In een spannende scène treft Vollenbroek de Brabantse pluimveehouder Frank Rooijakkers, getroffen door zo’n rechtszaak. Rooijakkers zegt ‘slapeloze nachten’ te beleven. Vollenbroek reageert begripvol – maar geeft geen duimbreed toe. Qua stikstof is Rooijakkers nu eenmaal een piekbelaster. ‘Wij hebben niks tegen boeren en niks tegen veehouders, maar het moet anders.’
NPO Doc: De MOB-methode, 17/5
Geen opmerkingen:
Een reactie posten